Het ontwerp van dit proefschrift kenmerkt zich door eenvoud, met een subtiele verwijzing naar de ‘myoclonus burst’ en een knipoog naar de stijl van klassieke boeken. De DNA-streng loopt door het hele werk, van hoofdstuk 1 tot het addendum, als een verbindend element. Een bescheiden maar doordacht ontwerp dat het onderwerp op een rustige en tijdloze wijze weerspiegelt.